برانگيزند پس باعمال شما شما را جزا دهند . قوله - تعالى - : [ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 27 ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 27 ) 1956 . اى آنانك ايمان آورديذ ! با خذا و رسول خيانت مكنيذ و در امانت خيانت روا مداريذ . در سبب نزول اين آيت خلاف كرده‌اند . بعضى گفته‌اند : در شأن ابو لبابة بن عبد المنذر الأنصاري منزل شذ ، و آن چنان بوذ كى رسول - صلّى اللّه عليه و آله - بيست و يك شبانه روز حصار جهوذان قريظة داذ ؛ پس ايشان از رسول - عليه السّلم - طلب صلح كردند بر آنچ برادرانش ( 436 ) از بنى نضير خواهند از أذرعات و أريحا از زمين شام ، چون كسى نزد ايشان روذ و خبر بيارذ . رسول ايشانرا ازين منع كرد . پس رسول گفت : حكم بسعد معاذ بازگذاريم . ايشان گفتند : ما به حكم سعد راضى نشويم . پس گفتند : ابو لبابه را نزد ما فرست - و ابو لبابه ناصح ايشان بوذ زيرا كى مال و عيال و اهل ولد 1957 او آنجا بوذ . رسول - عليه السّلم - او را نزد ايشان فرستاذ . ايشان او را گفتند : أ ننزل على حكم سعد بن معاذ ؟ يعنى : به حكم سعد معاذ فروذ آئيم ؛ فاشار ابو لبابة الى حلقه انّه الذّبح فلا تفعلوا ، يعنى انگشت بر حلق نهاذ و گفت : او شما را بكشذ ؛ او را حاكم مسازيذ . ابو لبابه گويذ : و اللّه ، ما زالت قدماي حتّى علمت انّى قد خنت اللّه و رسوله ، سوگند ياذ كرد كى قدم از جاء برنداشتم تا بدانستم كى با خذا و رسول خيانت كردم ؛ فنزل هذه الآية ، اين آيت فروذ آمذ . چون آيت منزل شذ خوذ را با ستونى از استونهاء مسجد محكم دربست و گفت : و اللّه كى طعام نخورم و شراب نياشامم تا بميرم ، او يتوب اللّه ، يا خذاى - تعالى - توبت من قبول كنذ ؛ فمكث سبعة ايام لا يذوق فيها طعاما و لا شرابا ، هفت روز بر آن حالت بگذشت كى ( 437 ) او طعام و شراب تناول نكرد تا بيهوش شذ ، ثمّ تاب اللّه عليه ، خذاى - تعالى - توبت او قبول كرد . او را گفتند : ترا بگشائيم كى خذاى - تعالى - توبت تو قبول كرد . گفت : لا ، و اللّه لا احلّ نفسي الّا انّ رسول اللّه هو الّذى يحلّنى ، سوگند ياذ كرد كى من خوذ را نگشايم الّا آنك رسول خذا مرا بگشايذ . رسول - صلّى اللّه عليه و آله - بيامذ و بدست مبارك خوذ او را بگشوذ . پس گفت - يعنى : ابو لبابه - : انّ من تمام توبتي ان اهجر دار قومي الّتى أصبت فيها الذّنب و ان اخلع من مالى ، يعنى تمامت توبت من آنست كى از ميان اين قوم كى مرا در ميان ايشان اين گناه رسيذ هجرت كنم و از مال خوذ بيرون آيم ؛ فقال رسول اللّه